ایران کشوری است دارای استعدادهای بلاخیزی طبیعی بطوریکه از مجموعه بلاهای طبیعی جهان، 10 بلای آن همواره مهمان این مرز و بوم است و در پهنه جغرافیای ایران پراکنده است . وجود این بلایای طبیعی هر چند که نعمتی است در لباس نقمت اما عدم مدیریت به موقع آنها می تواند بحران هایی را تولید کند که جبران آن بسیار پرهزینه و پر مخاطره خواهد بود و ما این هر دو صحنه را در روزگاران مختلف تجربه کرده ایم ! اینک که به یاری رشد تکنولوژی ارتباطی آگاهی بخشی و اطلاع رسانی و آمادگی های پیش از بحران های مختلف قابل پیش بینی است؛ چندان پذیرفته نیست که از آن غافل باشیم و صحنه نبرد را رها کرده ودر دامن اضطراب های مدیریتی بیفتیم زیرا همه آنچه که قرار است اتفاق بیفتد با کمی برنامه ریزی قابل حدس و گمان و از نظر مدیریتی قابل پیشگیری است . یکی از صحنه های جدید در عرصه بلایای طبیعی بارش برف این نعمت الهی است که هر بار که می آید زخم کهنه ای دهن باز میکند. و عده ای کاسه "چه کنم" "چه کنم" در دست می گیرند و اینکه امکانات نیست و زیر ساخت ها نامناسب و عده ای هم دیگر تنها به تماشا می نشینند و از پنجره اتاق با بالشی زیر سر و استکانی چای در دس به های و هوی می پردازند که وا مصیبتا، چه بر سر مردم می رود و تو گویی این آدم شال و کلاه کرده و در میدان، میدانداری می کند غافل از اینکه ایستاده است و تنها دست تکان می دهد

این روزها فضای سیاسی کشور برای انتصاب استانداران وارد فاز جدیدی از گفتگوهای رسانه ای شده است که جدا از بیان مطالبات گروه های سیاسی همسوی دولت، بازتاب دهنده هرج و مرج های بی محتوایی است که کمترین صدمه آن حذف سرمایه های ملی و محلی و التهاب آفرینی در فضای عمومی جامعه و فرصت سوزی برای توسعه محلی و منطقه ای است که نمونه بارزی از این فضای ترسیم شده را در گیلان درپی انتصاب استاندار این استان به سمت سکانداری نماینده عالی دولت در استان البرز و خلا ایجاد شده برای مدیریت عالی استانداری میبینیم که وارد کشمکش های مختلفی شده است و بدون در نظر گرفتن منافع استان در لابلای تخریب ها از سوی برخی منفعت جویان محفلی که همواره در دوره های مختلف جز فرصت سوزی برای این استانِ جا مانده از توسعه ثمری نداشته اند، اینبار نیز به بهانه گزینش مدیر بومی و غیربومی در پی حذف سرمایه های اجتماعی همچون اخلاق گرایی و به دنبال آن سرمایه های انسانی آن شده اند. آنچه در شرایط موجود برای احقاق مطالبه مردم از دولت تدبیر و امید بیش از هر زمان دیگری مهم است، همگرایی تمامی گروه ها و طیف های سیاسی و چهره های مرجعی است که بدور از حاشیه های حاشیه سازان برای سکانداری دولت در این جغرافیای سرزمینی دست به معرفی بزنند تا دولت برآمده از خاستگاه مردم بتواند در آرامش به برنامه ریزی برای هدف تعیین شده بپردازد و با انتخابی در شان جایگاه مردم،

دکتر روحانی رییس جمهوری اسلامی ایران یکشنبه گذشته راهی آمریکا شد تا در اجلاس سران کشورها در سازمان ملل حضور یافته و دیدگاه های کشورمان را پیرامون موضوعات مختلف جهان به گوش سایرین برساند. این حضور پنجمین سفر دکتر روحانی به قلب کشور آمریکا است که همچون حضور گذشته با صلابت پیام رسان مردم و نظام کشورمان به جهانیان از تریبون سازمان ملل است و شاید نخستین پیام ملت ایران را در هنگام ورودش به آمریکا در پایبندی کشور میزبان به برجام بود که مورد تاکید قرار داد و آن نشان از اقتدار ایران اسلامی بود. یکی از ویژگی های حضور روسای کشورمان بویژه دولت های اصلاحات و تدبیر و امید از ارائه طرح هایی جهانی برای تاثیرگذاری در روند مدیریت دنیا با گفتمان سازی ها است که موجب تغییر نگرش ها نسبت به ایران و ایرانی در افکار عمومی جهان و اعتماد سازی و رشد دیپلماسی عمومی شده است. دیدگاه هایی مانند گفتگوی تمدن ها و نفی خشونت در جهان که سرآغاز گفتمان های جدید شد و سیاست های سناریوسازان مخدوش ساز چهره ایران را با چالش روبرو و فرصت هایی جدید در صحنه جهانی برای کشور فراهم کرد. هرچند که برخی ناپختگی ها در عرصه سیاست ورزی نوپایان در این عرصه سختی هایی را در مسیر ایجاد کرد و آن تئوری ناکام مانده مدیریت جهانی، نمونه ای از ترمزهای اینگونه حرکت ها برای اعتماد سازی جهانی بود. اما عقلانیت حاکم بر دیپلماسی کشور احیاگر فرصت های ا

این روزها بحث بر سر برگزاری رفراندوم تجزیه اقلیم کردستان عراق موضوعی است که واکنش های بسیاری را در چهار سوی جغرافیای سرزمینی این اقلیم ایجاد کرده است و در یک رفتار سیاسی مشترک تمامی کشورهای قرار گرفته در همسایگی این اقلیم از کشور عراق مرکز اصلی واکنش ها گرفته تا ترکیه و ایران مخالف جدی این جدایی هستند و نوع واکنش ها هم نشان از اهمیت این تجزیه در شکل گیری جغرافیای سیاسی جدید در منطقه و اثرات ان بر ژئوپلتیک منطقه دارد بطوریکه در صورت وقوع چنین اتفاقی باید منتظرشرایط جدیدی در منطقه و شکل گیری مناسباتی براساس سناریوهایی دیگر بود. جدایی اقلیم کردستان از عراق و تشکیل کشوری با این نام اگرچه یکی از خواستگاه هایتاریخی این مردمان در طول تاریخ بویژه چند دهه اخیر بوده است اما با توجه به پراکنش جمعیتی مردم کرد زبان در جغرافیای سرزمینی همسایگان و هم امیختگی فرهنگی و همگرایی های ایجاد شده در حوزه های مختلف اجتماعی ،سیاسی،اقتصادی با سایر اقوام این موضوع نیز به نوعی از نظر افکارعمومی کمتر مطرح شده است اما به عنوان یک خاستگاه سیاسی از سوی سیاستمداران کرد همواره موضوعی قابل طرح در برنامه ریزی آنان با اهمیت جلوه داده می شود اما برغم حاکم شدن نگاه اکثریت بر محوریت این جدایی و استقلال کردستان و عراق این حوزه در جغرافیایی از یک سو با مشکلات موجود در کسب منابع اقتصادی و توجه به زیر ساخت ها برای ساختن

سیل، زلزله و همه آن حوادث و اتفاقی که غیر مترقبه اش میخوانیم، اگر چه بلا آوردند و زخم برتن و روح می نشانند اما زنگ دیگری را به صدا در می آورند که در این هجوم بی اقبالی آدم ها در کنار هم جای شکر دارد و نشان از طعم فراموش نشده آدمیت است. گروه گروه انسان های دوستدار یکدیگر با پهن کردن سفره عشق و ایمان و داشته های مادی و معنویشان برای همنوعان چنان به وجد می آورند سرمایه های انسانیت را که توگویی اینان همان هایی نیستند که گاهی درگذری با یک ردشدن اشتباهی یا بوق ماشین پرخاشگرانه به هم می تازند و دریغمان می آید که آن صحنه ها را از یاد نبریم اما اکنون دلواپسانه برای رنج های همنوعان خود آنچنان برطبل احساسات پاک و نوع دوستانه می کوبند که صدای این مهر و محبت تا فرسنگ ها شنیدنی و ماندگار است. این روزها مردم ایران زمین با مشاهده رنج و سوگ هموطنان خود در غرب کشور فوج فوج احساس ها را رها کردند و با کمک ها و حضور خود در میان آسیب دیدگان از زلزله، به خلق صحنه های زیبای مهربانی و همراهی و همگرایی همچون گذشته پرداختند و از هر جای این جغرافیای پهناور، مهربانی های خویش را در کف اخلاص گذاشتند و چه زیباست این دوستی های دوست داشتنی که بی هیچ ادعایی و بدون هیچ وابستگی قومی و قبیله ای تنها با احساس مسئولیت اجتماعی به میدان آمدند تا سرمایه محبت و احسان را به نمایش بگذارند و سر تیتر رویدادهای روز شده اند. اگ